Bazen bir ilişki biter. Eşyalar toplanır, cümleler söylenir, yollar ayrılır… Ama içimizde bir şey tam kapanmaz. Mantık “bitti” der ama kalp hala aynı yerde bekler. Ve zaman geçse bile o kişi zihnimizde yaşamaya devam eder. Bazen özlemle, bazen öfkeyle, bazen de “acaba farklı olabilir miydi?” düşüncesiyle… Aslında çoğu zaman artık o kişiyi değil, zihnimizde büyüttüğümüz versiyonunu taşırız. Çünkü zihin boşluğu sevmez. Biten bir şeyi tamamen bırakmak yerine onun etrafında hikay

Hepimiz o meşhur havucun peşindeyiz. Zihnimiz bize durmadan yeni “kurtuluş senaryoları” yazıyor: “Ege’ye taşınsam her şey düzelecek.” “O terfiyi alınca nihayet rahatlayacağım.” “Doğru insanı bulunca içimdeki o boşluk dolacak…” Şu borçlar bitsin, şurayı da gezeyim, kendi işimi kurayım, ideal kiloma ulaşayım… İşte o zaman her şey tamam olacak. Ortak his hep aynı: Mutluluk biraz ileride. Bir sonraki durakta. Pek çoğumuz aslında bu listedeki birçok şeyi gerçekleştirdik. İstedik,

Kişisel gelişim veya içsel bir yolculuğa çıktığımızda, heyecanla araçlar toplarız: Kitaplar, meditasyonlar, ritüeller, içsel çalışmalar… Bu araçların hepsi çok kıymetli, bizi yolda tutuyor. Ancak bazen öyle bir noktaya geliyoruz ki, kendimizden beklentimiz arşa çıkıyor. Kendimizin "daha iyi bir versiyonu" olma arzusuyla hep daha ileriye, hep gelişmeye odaklı hale geliyoruz. Aslında performans alanı olmayan bir ruhsal yolculuğu, bir başarı yarışına, hedef listesine çeviriyoruz